«پوست‌های سیب‌زمینی» از دگردیسی‌اش بیدار شده بود. فقط بوی خفیفی از گل نیلوفر از او برمی‌خاست، نه بیشتر.
مثل کسی که تازه از یک نمایش هیپنوتیزم بیرون آمده باشد، احساس می‌کرد از خشم و درماندگی دارد به آبیِ اولترامارین می‌زند. از غیبتِ آنری توترک عصبانی بود و از نبودنِ مارلین هم غافلگیر؛ حس می‌کرد سرش کلاه رفته است. حتی یک لحظه هم احتمالِ آدم‌ربایی به ذهنش نرسید. در عوض، به توبیخ‌هایی فکر می‌کرد که شاید در انتظارش باشد. سه بار خندیدن هنگام انجام وظیفه، باز گذاشتنِ دروازه‌های بهشت و فراری دادنِ کسی که قرار بود به دوزخ برود، حتماً برایش سخنرانی‌ای بسیار طولانی به همراه داشت. خودش می‌دانست. بدتر از همه، مجبورش می‌کردند مدت‌ها کلاهی از ابرهای خاکستریِ کوچک بر سر بگذارد.
— باید خودمان را جمع‌وجور کنیم! نمی‌گذاریم پرمان را بکنند! اگر توترک را گیر بیاورم، در جهنم می‌شود کبریتِ یدکی! از شدت خشم منفجر شد و گفت.
بی‌درنگ، فرشته با بال‌های کاملاً گشوده وارد بهشت شد. آیا دروازه‌ها پشت سرش باز مانده بودند؟ برایش مهم نبود؛ پیدا کردنِ شهردارِ کوچک وقت زیادی نمی‌گرفت. تازه، به‌عنوان نگهبان، امتیازهایی هم داشت. پس دروازه‌ها می‌توانستند همان‌طور چهارطاق باز بمانند!
وقتی با خودش قسم می‌خورد که آنری «شیطان را خواهد دید»... خیال نمی‌کرد خودش پیشگوی فاجعه شده باشد.
چند لحظه از ابدیت پیش‌تر، درست هنگام سومین خندهٔ فرشته، شخصیتی دست‌کم زیرک و موذی بی‌سروصدا نزدیک شده بود. هیچ‌کس متوجهش نشد. ریزنقش، بی‌اهمیت و تنبل، «مینوس کول» شیطانکِ قرمز و بسیار بازیگوشی بود. عاشق جاسوسی کنار ورودیِ بهشت بود. از کمین کردن و زیرِ جامهٔ فرشته‌های دربان را نگاه کردن کیف می‌کرد؛ تقریباً سرگرمیِ محبوبش بود.
مینوس چیزی ممنوعه دیده بود. حسِ شکارچی‌ای را داشت که بهترین شکارِ عمرش را زده باشد. چیزی را دیده بود که نباید می‌دید: فرشته‌ای خوابیده، آشفتگیِ پس از بیداری‌اش، ورودیِ بی‌نگهبانِ بهشت و ــ چه نعمتی برای آن چشم‌چرانِ شاخ‌دار ــ دروازه‌های کاملاً باز!
حتی فرصتِ چشم‌چرانیِ بیشتر را هم فراموش کرد و با شتاب رفت تا مافوقش را از فرصتی نادر باخبر کند: راه برای هر اقدامی کاملاً باز بود.
چه رئیسِ هولناکی! هرچه درباره‌اش فکر کنید... نامِ واقعی‌اش «رزِ بادها»ست.
با شنیدن نامش، خیلی از مردها باد به غبغب می‌اندازند و می‌گویند از اول هم حدس زده بودند این هیولا زن است. اما با اینکه نامی زنانه دارد، بدنش شبیه بدن مرد است. خانم‌ها هم زود متهم نکنند و نخندند. خانم‌ها، آقایان! رزِ بادها موجودی بی‌جنس است. نتیجه‌اش سرخوردگی‌ای هولناک است. سلاح محبوبش برای تخلیهٔ میل آشفته‌اش؟ استفاده از جنسیت دیگران با منحرف‌کردن خیال‌پردازی‌هایشان.
پس رز شبیه مردی بلندقد و شاخ‌دار است! طاس است و ــ بدیهی است ــ با غرور ریش‌بزیِ نوجوانانه‌ای به رخ می‌کشد. پاهایش به سُم ختم نمی‌شوند، بلکه چهار انگشتِ بزرگ دارند که انگار با هم قهر کرده‌اند. چشم‌هایش از خستگیِ ناسالم و زیاده‌روی در نوشیدنیِ تقلبی سرخ است. پوستش به‌طرزی حیرت‌آور سفید است؛ حتی سفیدتر از پوستِ یک زال. می‌گویند از کمبودِ شادی زیر آفتاب است. نامِ رزِ بادها واقعاً برازنده‌اش است، چون بادِ معده‌اش هم آسان راه می‌افتد. مگر نگفته‌اند: بوی شیطان می‌آید!
صدها سده بود که رز میلِ خستگی‌ناپذیرش به اشغالِ بهشت را نشان می‌داد. شاید رؤیایی دور از کودکی؟ اوایلِ جهان که سرش خلوت‌تر بود، نقشه‌ای ساده و دقیق برای هجوم طراحی کرده بود: «حمله!» حالا لحظهٔ مناسب فرا رسیده بود تا شادی‌ها را درو کند و بهشت را فلج سازد. رز و آن خبرچینِ کوچکِ همدستش فقط به یک واژه فکر می‌کردند: «حمله!»
ژنرال رز از دل تاریکی بیرون جهید و با چنگک‌های افراشته، بی‌محابا به کار ویرانگرش تاخت. پشت سر سردسته، در این هجوم وحشیانه، شیطانک‌ها، دیوها، فضله‌های بالدار، شرارت‌ها و دیگر اختراع‌های اندوه‌بار روان بودند. پایین، فقط چند زندانبان دم‌تیز مانده بودند تا مراقب دوزخیان باشند.
آن کتابخانهٔ عظیم و افسانه‌ای در دهلیزِ عدن نخستین جای آلوده‌شده بود. غارت! ویرانی! تبهکاری! گروهِ مهاجم بی‌هیچ خویشتن‌داری برگ‌های همهٔ کتاب‌ها را می‌کند و صفحه‌ها را درهم می‌ریخت. فهرست‌ها، سرشماری‌ها، ثبت‌ها، فهرست‌های جهانیِ زندگان و مردگان، همهٔ کتاب‌های مقدسِ هر نوع و هر دین که آنجا بودند، با ولع آلوده شدند. سراسر کتابخانه و محتوایش تحریف و دستکاری شد.
در نتیجه، در یک کتابِ مقدسِ باستانیِ چند هزارساله ناگهان بخش‌هایی پیدا می‌شد که از آزادیِ جنسیِ مورد تبلیغِ فرقه‌های امروزی ستایش می‌کرد. شیطان‌ها نیز معجزه‌های یک قدیس را به نامِ قدیسی دیگر می‌نوشتند. همهٔ پیامبران آب‌ها را به شکل افقی از هم می‌شکافتند. مرجع تازه‌ای هم پدید آمد: «سیوا» را به صلیب می‌کشیدند؛ و مشکل این بود که صلیب باید شبیه ستاره‌ای هفت‌شاخه می‌شد. حتی پیامبرانِ دروغین هم از داروی رزِ بادها چشیدند: سرانجام حرف‌های هوشمندانه می‌زدند.
این کارها در میان زندگان آشفتگیِ بزرگی به پا کرد. روی زمین، همه‌چیز چنان پیش رفت که انگار آنری آخرین انسانی بود که مرده است.
با وجود برنامه‌ریزیِ پیچیده و تقریباً هزارساله، نقشه یک نقصِ عمده داشت؛ یک اثرِ معکوس. دست‌کاریِ زمان پیامدی پیش‌بینی‌نشده داشت: انسان‌ها دیگر نمی‌توانستند بمیرند. در جهانِ زندگان، اعدام‌هایی دیده می‌شد که هیچ‌وقت تمام نمی‌شد، تصادف‌هایی که باید مرگبار می‌بود اما کسی در آن‌ها نمی‌مرد، قتل‌هایی که نیمه‌کاره می‌ماند و محتضرهایی که جان نمی‌دادند. — صبحانه خوردن با چند گلوله در شکم کار آسانی نیست!
بعد از یک تصادف، برگشتن به خانه درحالی‌که کاملاً مستی و یک پا را زیر بغل زده‌ای هم چندان آسان نیست! شرکت‌های کفن‌ودفن ورشکست می‌شدند. معجزه‌گران بیکار می‌ماندند. گورکن‌ها تابوت‌ها را با قیمت خوب بازیافت می‌کردند... و به جعبهٔ صابون تبدیل می‌کردند.
واعظانِ ازخودبی‌خود دیگر نمی‌توانستند در موعظه‌هایشان داد بزنند. استدلال‌ها و تهدیدهای همیشگی‌شان بی‌معنا شده بود. پشت سر هم یاوه تحویل می‌دادند و مرواریدهایی می‌ساختند که حتی جواهرفروشانِ بی‌سواد را از خنده دولا می‌کرد. — اگر سودِ ما هفتهٔ آینده بالا نرود، مستقیم به جهنم می‌روید! — توبه کنید، ای کم‌خِردان! — بگذار فروتنان به خود ببالند...
رز با انگشتان سفیدش آن درخت برگ‌نقره‌ای را لمس کرد. رنگ‌هایش عوض شد، مثل پاییزی بی‌رحم و تحمیلی. برگ‌های سرخ‌شده همان دم فرو ریختند. ژنرال رزِ بادها آرزو می‌کرد چند فرشته دم دستش بودند تا با دیدن این آشفته‌بازار، کفرگویی‌شان را بشنود.
اما خدا کجا بود؟ آیا هنوز وجود داشت؟
پس از آنکه در ورودیِ بهشت آشوب به پا کردند، نخستین ویرانگرانِ دوزخی به سوی داخل پیش رفتند. پیروزمندانه از دروازه‌هایی گذشتند که با عبورِ ناخواندهٔ خود آستانه‌شان را آلوده می‌کردند. با این حال، بی‌صدا و بی‌فریاد پیش می‌رفتند؛ مطمئن از اینکه ساکنان را غافلگیر خواهند کرد و فرمانرواییِ خود را برقرار خواهند ساخت.
بی‌رحمی، سادیسم. هر فرشته‌ای که سرِ راهشان می‌دیدند، سخاوتمندانه با چسبناک‌ترین شیرهٔ قند خیس می‌شد. راهِ پروازشان برای درخواستِ کمک... بسته می‌شد! شیطانک‌ها صابونِ مایعِ صورتی داخل هالهٔ قدیسان می‌ریختند. تلاش‌هایشان برای دعا در حباب‌های صابونی بالا می‌رفت؛ حباب‌هایی که هرگز نمی‌ترکیدند.
شیطانک‌ها حقه‌های فراوانی در کیسه داشتند. مثل شبِ هالووین، آدامسِ مخصوصی به روح‌ها می‌دادند و آن‌ها، چه با میلِ خود و چه به‌زور، ناچار به جویدنش می‌شدند. ویژگیِ شیرینیِ شیطانی این بود که زیر مزهٔ آب‌نباتِ نعناعِ کهنه، ماده‌ای هولناک و فراموشی‌آور پنهان شده بود. دیگر هیچ‌کس نامِ خودش را به یاد نمی‌آورد!
این گفت‌وگو را در نظر بگیرید...
— سلام، اسم من... اسم من؟... اِ... اول شما اسمتان را بگویید...
— البته! یادم نمی‌آید. نه، شما اول!
— باشد، اسم من...
— ما همدیگر را می‌شناسیم؟
— بله! من شما را به یاد نمی‌آورم.
— من هم! حتی خودم را به یاد نمی‌آورم!
— آیا خودمان را به یاد می‌آوریم؟
— فقط یادم هست که چیزی یادمان نیست.
— همین هم غنیمت است! ببینیم داشتیم دربارهٔ چه حرف می‌زدیم... اما شما کی هستید؟
از گروهی کوچک به گروهی دیگر، این فراموشی فراگیر پدیده‌ای بی‌سابقه از «دژاوو» به وجود آورده بود. نامعمول! دیوها نیز به معنای واقعی کلمه پودرِ چشم‌فریب می‌پاشیدند: هر چیز یا روحی که پودر به آن می‌رسید، همان دم ظاهر آینه پیدا می‌کرد. این تالک جادویی واقعاً آدم را به فکر ــ و به بازتاب ــ وامی‌داشت!
بلای دیگری هم بود... با وردی اعصاب‌خردکن، آخرین ضبط‌های صوتیِ رزِ بادها را از طریق بلندگوهایی عجیب پخش می‌کردند؛ مثل دهانهٔ فاضلابی که از آن موسیقی‌ای حتی رنگ‌پریده‌تر از موسیقیِ آسانسورهای قدیمی بیرون می‌آمد.
زیادی ابدی‌اش نکنیم...!
اما خدا کجا بود؟... پرسشی که به نظر نمی‌رسید شیطان از خودش بپرسد.
سپاهش با سرعتی تصورناپذیر در بهشت پیش می‌رفت. ضدحمله‌ای از سوی نیروهای خیر غیرقابل‌تصور، عملاً هیچ و ناممکن به نظر می‌رسید. رز می‌دانست هنوز مدت زیادی سرگرم خواهد بود، چون می‌دانست هرگز نمی‌تواند تمام بهشت را اشغال کند. یکی از اصول ابدیت این است که... بی‌نهایت باشد.
هیچ فرشته، هیچ قدیس و هیچ روحی در بهشت باور نمی‌کرد چنین فاجعه‌ای ممکن باشد. هیچ دفاعی وجود نداشت، چون هیچ‌کس تصور نمی‌کرد چنین واژگونی‌ای ممکن باشد.
گمانِ دانستنِ همه‌چیز، یعنی ندانستنِ آنچه لازم است. بهشت زمینی، جایی که مارلین و آنری در آن پنهان شده بودند، هنوز از هجوم آسیب ندیده بود. اثری از جادوی الهی؟... هیچ شیطانی واردش نشده بود. هنوز نه.