یک «زیرگویی» دیگر. عمو ماکسیم هرگز در چنین مدت کوتاهی این‌همه زیرگویی نکرده بود. این بار حرکتِ معکوس را انجام داده بود: از نیستی به بهشت. مسافران هنوز فرصتِ خواب‌دیدن نیافته بودند که از نیستی بیرون آمدند.
مارلین که همان لحظه به سوی آنری برگشته بود، با خود می‌گفت: «می‌ترسم آن زن بخواهد نیمه‌ماه مرا از آنِ خود کند.» آنری برای هزارمین بار به آن زن سیاه‌پوستِ افسونگر پاسخ داده بود. سرانجام نامِ «گل» را روی او گذاشته بودند؛ زیرا مدام به او می‌گفتند برود میان گل‌ها بازی کند.
مارلین اصلاً دلش نمی‌خواست مدعیِ دیگری ببیند. نه، واقعاً. کمی حسادت می‌کرد، هرچند این احساس در اصل به جهانِ جهنم تعلق داشت. چیزی که بیشتر آزارش می‌داد این بود که دیگر نمی‌دانست آنری برای او در نظر گرفته شده، یا حتی به او وعده داده شده است.
اکنون تردیدی به جانِ مارلین افتاده بود: آیا پوست‌ها اشتباه کرده بود؟ مدت‌ها طول کشیده بود تا جرئت کند باور کند روزی می‌تواند در بهشت، آرام و در کنار همدمش قدم بزند؛ در کنار نیمه‌ماه خودش! خیال داشت به کمکِ لولوم با او ارتباط برقرار کند. آیا تمام این رؤیا چیزی جز سرابی نبود که از هم‌اکنون رنگ می‌باخت؟
با فکرکردن به پریشانی و سرگشتگیِ ناآگاهانه‌ای که «گل» در آن غرق به نظر می‌رسید، با خود گفت: «چطور می‌توانم از او دلخور باشم؟» مگر خودش چیزی شبیه به این را از سر نگذرانده بود؟
— راستی، باید راهی برای گل پیدا کنیم. اگر کمکش نکنیم ممکن است آخرش گرفتار دردسر شود، مارلین یادآور شد؛ با خود فکر می‌کرد اگر اوضاع بالاخره برای گل روشن شود، شاید نگاهِ خودش به آنری هم تغییر کند.
— خوب شد یادم انداختید، مارلین. راستی، گل کجاست؟ انگار خیلی وقت است نیامده از من سؤال کند، آنری افزود؛ او همراهِ عمو ماکسیم در کنار مارلین راه می‌رفت.
— شاید بتوانیم دیوهایی را که در راه می‌بینیم و هنوز برکت نیافته‌اند، به آسمان ششم بفرستیم؟ راسپوتین و کالامیتی جین که به جمعشان پیوسته بودند، پیشنهاد کردند. آنجا حتماً از جهنم بهتر است. آسمان ششم هم که نباید جای چندان بدی باشد! البته شاید عاقلانه‌تر باشد به همان نقشهٔ نخست پایبند بمانیم.
— آسمان ششم؟... بله، این نام چیزی را به یادمان می‌آورد. مگر همان افسانهٔ کهنی نیست که هر موجودِ عاقلی در بهشت باید از خیلی «گل‌وقتی» پیش... چی می‌گم؟! از خیلی وقت پیش فراموشش کرده باشد؟ عمو ماکسیم میان حرفشان پرید.
— فقط شوخی کردم! خودتان که می‌دانید چنین چیزی وجود ندارد، پوست‌ها افزود. همان لحظه گیلی‌گیلی پروازکنان رسید و بی‌درنگ وارد گفت‌وگو شد. خیلی دوست داشتیم چنین چیزی را ببینیم؛ هم کنجکاویِ همیشگیِ خودمان را برطرف می‌کرد و هم کنجکاویِ همسرمان را. راستی، هنوز او را به شما معرفی نکرده‌ایم... گیلی‌گیلی، این‌ها مارلین مونرو، آنری توترک، عمو ماکسیم و چند نیمه‌ماه‌اند که نامشان از یادمان رفته است.
— عمو، شما از این افسانهٔ آسمان ششم چیزی می‌دانید؟
— شایعه‌هایی هم هست که به این افسانه شاخ‌وبرگ می‌دهد: گویا کافی است هم‌زمان که زمین را می‌کَنید، روی آن فوت کنید. اما این امکان فقط به کسانی داده می‌شود که «درکِ تیزبینِ بندها» دارند... چی می‌گم؟! درکِ غریزیِ چیزها.
— من دارمش! آنری با غرور گفت و فوری شروع کرد به فوت‌کردن و خراشیدنِ زمین. خیلی زود آسمانِ ششم را کمی پایین‌تر پیدا کرد. یکی‌یکی از سوراخ به طبقهٔ اثیریِ پایین‌تر نگاه کردند؛ فقط حدود دو متر پایین‌تر بود. بعد برای اینکه گل، اگر برگشت، توی آن نیفتد، سنگی روی دهانه گذاشتند.
— چه شگفت‌انگیز! هرگز جرئت نمی‌کردیم باور کنیم چنین چیزی واقعاً وجود دارد، زوجِ فرشته گفتند.
پوست‌ها فراموش کرده بود که آنری توترک از فهمِ غریزیِ چیزها برخوردار است.
— مگر نمی‌گویند هر افسانه‌ای رگه‌ای از حقیقت دارد؟ عمو ماکسیم، به رسمِ خودش، حکمتی صادر کرد. حالا برویم سراغِ «عبارتِ» دومِ نقشه... چی می‌گم؟! مرحلهٔ دوم. شاید هم خوش‌شانس باشیم و بتوانیم مشکلِ «گریه»... چی می‌گم؟!... گل را حل کنیم.